Po dżihadystycznym ataku
wiemy, kto jest wrogiem i po co zabija.
ARABSCY MODERCY
Chcesz odzyskać życie odebrane ci przez brata.
Taka jest tego cena.
Nie ufam panu. Nie lubię tajemnic.
Ale wiem jedno.
Nie chcecie aresztować Omara Jamala.
Edurne Aranguren skierowała się do meczetu.
A imam dał jej numer do Omara.
Kolega, którego wysłałam do Omara, nie żyje.
Zabili go na opuszczonej farmie koło Artei.
Pojedź tam. Może znajdziesz ciało albo jakieś dowody.
Mówił pan, że był tu...?
Abdul-Azim to, powiedzmy...
nowa gwiazda dżihadyskiego terroryzmu.
Chcieliśmy do niego dotrzeć przez Jamala.
Teraz zna pani prawdę.
Dołączy pani do nas?
Jestem Omar Jamal.
Moi bracia i ja wykonujemy święte rozkazy
z Koranu i Sunny.
Jesteśmy niezależną komórką, która rozszerzy kalifat.
W imieniu Allaha i wszystkich naszych braci.
Ten zamach rozpoczyna rekonkwistę.
Zmusili mnie.
Zabrali nas.
Bierz to!
Mam lepsze rzeczy do roboty!
Powiedzieli, że jeśli to nagram, puszczą Ahmeda.
Rozumiesz, chuju?
Rozumiesz czy nie?
Miałem się przyznać...
Mów! Nie słyszę cię!
Że zabiłem ich w imię Allaha.
I że to nie koniec.
Powiedziałem, co chcieli.
Słowo w słowo, a i tak go zabili.
Ahmed!
Ty skurwielu!
Skurwielu!
Chciałem ci powiedzieć,
ale spanikowałaś, gdy wspomniałem o Ahmedzie.
Potem zapukała kobieta z recepcji, a ty wyszłaś.
Przysięgam, chciałem.
Nie potrafię ci udowodnić, że mówię prawdę.
Ale tak jest.
Co robisz?
Wisi mi to, że mają mnie za mordercę,
ale jeśli i ty w to wierzysz, to koniec.
Nie idź tam. Wierzę ci.
Musimy stąd wyjść.
Ej, wy!
Został telefon.
Syndrom gniazda.
Tak się nazywa.
Gdy matka ma urodzić pierwsze dziecko,
jest przerażona, że nie jest jeszcze gotowa.
Córka tak miała.
Jak to jest mieć córkę i jednocześnie taką pracę?
Do bani. Nie będę kłamać.
Podczas jej pierwszej komunii w Madrycie był zamach bombowy.
Gdy kończyła studia, leciałem do Afganistanu.
Ślub brała w dzień finału Ligi Mistrzów,
więc powiedziałem jej, że jestem w Brukseli.
Wracam do Bilbao.
Dlaczego?
Miała pani nam pomóc znaleźć Jamala.
Ale myślałam, że to nie on stał za zamachem.
To nielogiczne, ale tak było.
Ludzie się mylą.
To nie była pomyłka.
Gorzej, straciłam dystans.
A wtedy najlepiej się wycofać.
Powtórzę.
Chcę, by pani została.
Nie.
Pora poświęcić się małemu,
przygotować gniazdo.
Nie potrzebuje mnie pan.
To numer Edurne Aranguren.
Korzysta z niezarejestrowanego telefonu.
Jeśli namierzycie sygnał, znajdziecie ją i Jamala.
Macie 20 minut.
Gdy zapukam, znaczy że przyszła dziewczyna,
a wy natychmiast spadacie.
Dobrze.
Zrobić ci loda czy mnie przelecisz?
Nie patrz.
Nikt cię nie śledził?
Zrobiłam wszystko, jak trzeba.
Dobrze.
Kiedy pojedzie?
Jutro w nocy.
W wozie z warzywami. Aż do Gibraltaru.
A dalej na motorówce.
To bezpieczne?
Lepsze to niż nic.
Jutro o 23.00 ma być w tym miejscu.
Weź to.
Czekaj!
STATUS OBSERWOWANEGO TELEFONU: WYŁĄCZONY
SATELITA 1
Odzyskał pan przytomność.
Jak się pan czuje?
Jakby mnie przejechał traktor.
Który jechał na innym traktorze.
Gdzie Manola? Mój pies.
Co się stało? Gdzie jest?
Była ze mną...
Gdy pan zemdlał, bo ominął pan dializę?
Płuca napełniły się płynem.
Musieliśmy interweniować, gdy był pan nieprzytomny.
Proszę sobie darować pouczanie.
Ja mogę, ale lekarz nie.
Spokojnie.
Przeczekam burzę.
Co z Manolą?
Na szczęście ratownik, który pana przywiózł, kocha psy.
Czeka z nią na przyjazd ludzi ze schroniska.
- Ze schroniska? - Tak.
Pewnie znajdzie tam schronienie, nie?
Inaczej by się tak nie nazywało.
Podasz mi komórkę?
Pewnie jest w spodniach.
Porzuci pan psa?
Właściwie to nie mój pies.
A poza tym nie jestem w stanie sprzątać teraz jej kup.
Znajdą jej dobrą rodzinę.
Podobno jeśli nikt nie weźmie psa przez dwa tygodnie, usypiają go.
Serio?
Tak.
Kiedy kończysz?
To nic sprośnego.
Chciałabyś szybko zarobić 50 euro?
To też źle zabrzmiało.
Zapłacę za zabranie psa do mojego domu.
Jeśli ktoś ma go uśpić, to tylko ja.
To zajmie chwilę.
Dziesięć minut. Mieszkam blisko.
Mam nocną zmianę.
- Ale zbliża się półgodzinna przerwa. - Super.
Dziękuję. Potem dam ci adres i klucz.
To ja.
Gdzie Gorostiza?
Tak?
Wybacz, że cię fatygowałem, ale to bezpieczna linia.
O co chodzi?
Masz Jamala?
Jesteśmy blisko.
Nie pierdol, zawsze jesteś blisko.
Teraz to prawda.
Namierzamy jego telefon. Ale nie po to dzwonię.
Musisz wyjechać.
Co? O czym ty mówisz?
Posłuchaj.
To ja.
Potrzebuję informacji...
o bliskim jednej z ofiar zamachu.
Może mieć z nim coś wspólnego.
Gaizka Azkárate.
To dziennikarz i kolega dziewczyny Jamala.
Co?
Dlaczego miałby mnie podejrzewać?
Ma twoje zdjęcie z jakimś ochroniarzem
z farmy, na którą zabraliśmy Jamala i kolegę.
Kurwa!
Po co zrobiłeś sobie z nim zdjęcie?
Bo ktoś mnie tam zostawił z jebanym trupem!
Unieszkodliwimy dziennikarza,
ale leć do kraju, który nie ma umowy o ekstradycji z Hiszpanią.
Robisz interesy w Japonii?
Znajdź wymówkę i pojedź tam. Dziś.
Koniecznie.
Jesteśmy tylko ostrożni. Wszystko się ułoży.
Jak mówię, niedługo go złapiemy.
Całkiem niedługo.
Kurwa mać.
Jak tam?
Mamy dwie wieże wysyłające sygnały.
Gdy geo tracker namierzy trzecią,
dowiemy się, gdzie dokładnie są.
- Słuchaj, musimy iść. - Za chwilę.
Właścicielka wynajmuje pokoje dziwkom, gdy nie ma gości.
- Strasznie się bałem. - Jutro wyjedziesz.
Dokąd?
Do Afryki.
Po co?
Gdy imam dał mi w meczecie twój numer,
rozmawiałam z ludźmi.
Poprosiłam ich o pomoc, przedstawiłam się.
Powiedziałaś im, że jesteś laską terrorysty z Bilbao?
Oszalałaś?
Nie. Najważniejsze, że i tak ci pomogą.
W zamian za co? Coś muszą dostać.
Za nic.
Mają cię za bohatera. Pomagają im i ich rodzinom.
Nie pojadę z terrorystami.
Pojedziesz.
- Nie. - Tak.
Jeśli mi pomogą, to jakbym
przyznał się do zamachu.
Twoje przyznanie się do winy widzieli wszyscy.
Musisz uciekać.
Żebym był ich rekruterem?
Nie.
Wykorzystaj ich, by uciec, a potem porzuć.
Nie znasz ich.
To chorzy psychopaci.
Przyjdą po moją rodzinę, po ciebie.
Uprzedzimy twoją rodzinę.
Wyjadą z Bilbao.
Nie chcę, by zmieniali swoje życie.
I tak nigdy już nie będzie takie samo.
A ty?
Przyjdą po ciebie.
Nie martw się.
Bo?
Bo jadę z tobą.
- Nie. - Jedziemy razem.
Nie zmarnujesz sobie życia.
Nie mów mi, co mam robić.
Nikt mnie nie powstrzyma.
To szaleństwo.
Nie jedziesz.
Szaleństwo już trwa.
To dobry koniec, nie?
Muszę sobie kupić jakąś chustę?
Czy akceptują brzydule w krótkich włosach?
Spokojnie.
To 4 000 euro.
Proszę nie patrzeć.
Jestem przyjacielem syna.
Chcemy pani pomóc.
Opiekujemy się naszymi braćmi.
Syn wybiera się do ziemi Allaha.
Z dala od swoich wrogów.
Zainspiruje innych, by byli jak on.
Gdzie jest?
W dobrych rękach.
Chcę go zobaczyć.
To niemożliwe.
Poszedłem do proroka i powiedziałem: „O, wysłańcu Allaha...
Chcę prowadzić świętą wojnę w imieniu Allaha”.
Spytał: „Czy twoja matka żyje?”. Odpowiedziałem: „Tak”.
Prorok odparł: „Trzymaj się jej,
bo raj leży u stóp twojej matki”.
Znam ten hadis.
To Al-Tabarani.
Jest w Madrycie.
Na miejscu
zadzwoni pani na ten numer z budki telefonicznej.
Nie z własnego telefonu.
Jestem Omar Jamal.
Moi bracia i ja wykonujemy święte rozkazy
z Koranu i Sunny.
Moi bracia i ja wykonujemy święte rozkazy
z Koranu i Sunny.
...wykonujemy święte rozkazy z Koranu i Sunny.
Tak, szefie?
Gdzie jesteś?
Wracam do domu.
Jadę na lotnisko.
Zawróć.
Matka Jamala wsiadła w autobus do Madrytu.
Olaegi?
Jesteś tam?
Tak, jestem.
Śledź ją.
Może spotkać się z kimś z grupy Jamala.
Dobrze.
Była sama?
Tak. Bez męża i dzieci.
Dziwnie się zachowywała?
Raczej nie.
Rano poszła zrobić zakupy, jak zwykle.
Muszę kończyć.
Tak?
Tak, ja prowadzę śledztwo, Olaegi.
Oczywiście.
Monitorujcie jej telefon. Oddzwonię.
Zawracamy do Madrytu.
NIE WIADOMO, GDZIE SĄ JAMAL I HAKIMI
Muszę wyjechać.
Coś mi wypadło.
Zabierzesz się?
Nie mam nastroju.
Lecę do Japonii.
To fascynujący kraj.
Powiedziałam, że nie. Chcę być sama. Wyjdź.
No weź. Dobrze ci to zrobi.
Co? Wspólny wyjazd?
Trzymanie się za rączki w Japonii?
Czy zmieni to fakt, że zabiliśmy młodego chłopaka?
Terrorystę.
Znaleźli ciało.
Co?
Facet wyprowadzał psa.
Więc musimy wyjechać.
Nie chciałem cię martwić.
Moi ludzie się tym zajmą, ale lepiej będzie wyjechać.
Nie chodzi o trzymanie się za ręce,
a o przetrwanie.
Uporządkuję sprawy.
Spakuj się, podjadę na leśną drogę.
Polecimy z Biarritz, dla bezpieczeństwa.
Teresa wyśle ci karty pokładowe.
Wydrukuj je.
Wróciła twoja koleżanka?
Jeszcze nie. Niech pan odpoczywa.
Dzięki.
Dzień dobry.
Pytałem o ciebie.
Jak poszło z Manolą?
Dobrze. Jest urocza.
Naprawdę?
To oddam ci ją.
Ze wstążeczką na szyi i jedzeniem na sześć miesięcy.
Weź ją dziś, to na 8.
Niestety mój chłopak ma alergię.
Rzuć go.
Nie, dzięki.
Próbowałem.
Tylko on się nie odwraca.
- Nawet nie drgnął. - To do mnie?
Nie, głośno myślę.
Ktoś zmieniał kroplówkę?
Tak.
Pielęgniarz.
Na oddziale nie ma pielęgniarzy.
Same kobiety.
- Tak? - Tak.
SATELITA 1
STATUS OBSERWOWANEGO TELEFONU: WŁĄCZONY
Trzecia wieża złapała sygnał.
Są w hostelu w centrum.
Wyślij Escobara.
Niech ich zabije.
Miło, nie?
Tak.
Dżihadyści dobrze się znają...
na pasach szahida i haszyszu.
Dokąd uciekniemy od tych drani?
Nad jezioro Tislit.
- Tak? - Tak.
Gdzie to jest?
W górach Atlas.
Zajebiste miejsce.
Czyste niebieskie jezioro w górach.
Kiedy tam byłeś?
Nigdy.
Dziadkowi się podobało.
Nosił w portfelu zdjęcie.
Bardziej pomarszczone niż on.
Jest tam jakaś wioska?
Nie wiem.
Jeśli nie, zbuduję ci ją.
Spokojnie, maczo.
- Sama sobie zbuduję. - Dobra.
Zgoda.
Chcę mieć dzieci.
Nie masz macicy, więc przesrane.
Głupia.
Chyba ty.
Serio chcę mieć z tobą dzieci.
5, 10, 20.
- Wiesz co? - Co?
Haszysz uderzył ci do głowy.
Kupię coś na podróż, dobra?
- Dobra. - Okej.
- Nikomu nie otwieraj. - Dobrze.
Daj jointa.
Nie bierz go.
Mądrala.
Zadzwonię po spotkaniu, szefie.
Gorostiza nie wie.
Jeszcze jedno.
Kto jest najlepszy w komunikacji niewerbalnej?
Niech zbada wideo, na którym Jamal przyznaje się do winy.
Ma parę tików typowych dla kłamców.
Dobrze pani robi.
Skąd pani wie?
Gdy panią poznałam,
opowiadała pani o połączeniu z dzieckiem pępowiną.
I że nie kończy się ono
wraz z przecięciem pępowiny koło pępka dziecka.
Matka wie, co najlepsze.
Niedługo pani urodzi.
Wie pani, jak trudno mi zdecydować,
czy wysłać syna do więzienia
czy dać mu uciec z terrorystami?
Nie potrafię sobie wyobrazić.
Wiem, że tego nie zrobił.
Dlatego tak trudno mi na niego donieść.
Bo będzie płacił za czyjeś grzechy.
Omar wybroni się na rozprawie.
Oby...
ale boje się, że nie dotrwa do niej żywy.
Skąd mam wiedzieć,
że nie zastrzelą go przy aresztowaniu?
Bo daję pani słowo.
Nie znam pani.
Dlaczego mam pani uwierzyć?
Nie wiem, czy chcę tego dziecka.
Naprawdę nie wiem.
Czy będę go tak kochać,
by poświęcić pracę i życie?
Nie chcę mu kłamać,
by wykręcić się z przedstawienia.
Brzmię jak potwór.
Nie.
Wcale nie.
Contratas Azkárate. W czym mogę pomóc?
Tereso, tu Almudena.
Wysłałaś mi błędne karty pokładowe.
Jeden jest na nazwisko męża.
Już patrzę.
Chwileczkę.
Przepraszam, zrobiłam głupotę.
To stare karty pana Gorki i Gaizki na wyjazd, który odwołali.
Wyślij mi te na dziś.
Biarritz – Paryż – Tokio.
Już wysyłam.
Tyle razy myślałam o tym, że gdyby
pan Gorka wsiadł wtedy do samolotu, wciąż by żył.
O czym ty mówisz?
Lot do Tokio był w dzień zamachu.
Ta podróż, w którą jechał pan Gorka, a którą odwołał pan Gaizka.
No tak.
Wyślij mi poprawne karty pokładowe.
Już wysyłam. Przepraszam za pomyłkę.
Tak?
Pani Almudena Ortiz?
Tak, to ja.
Nie znamy się, ale...
to ważne.
Musimy porozmawiać o pani szwagrze,
Gaizce Azkáratem.
Co tu robisz?
Co to?
Nie umiesz czytać?
Papiery rozwodowe.
Concha...
Nie lubię cię.
Okropny z ciebie człowiek.
Zmieniłeś Gaizkę w kogoś tak samo okropnego.
Nie odpowiadam za to, jaki jest.
Jasne, że odpowiadasz.
Zawsze okazywałeś mu pogardę,
faworyzowałeś Gorkę...
To moja wina, że Gaizka przespał się ze szwagierką?
Zapomnij.
Daj znać, gdy podpiszesz.
Concha...
Jesteś zła.
To dla nas trudny czas.
Ale nic nam nie jest.
Nie ma powodu do rozwodu.
Ależ jest.
Chcesz powód?
Dam ci go.
Pamiętasz, jak trudno mi było zajść w ciążę w Gorką?
Siedem lat prób.
Bardzo cię kochałam
i wiedziałam, że chcesz mieć dziedzica.
Dlatego...
przespałam się z kimś, kto dał nam syna, którego ty nie mogłeś spłodzić.
Potem urodził się Gaizka,
który jest twój.
To była niespodzianka.
Nie.
Nie wierzę ci.
Nie musisz.
Zrób badania DNA.
Tak, José María...
Całe życie traktowałeś własnego syna jak gówno
i stawiałeś na piedestale syna kogoś innego.
Gdy podpiszesz papiery,
daj je mojemu prawnikowi.
Pierdolona suka!
Przestań!
Stój!
Dość!
Przestań, zabijesz go!
Musimy uciekać.
Uciekamy.
Wynosimy się stąd.
No już! Idziemy!
Idziemy!
Dobrze, że odebrałaś.
Dzwonię z bezpiecznej linii.
Masz bagaż?
Tak.
OK. Pierwsza dotrzesz do lasu. Poczekaj tam.
A chłopak...
Skąd wiesz, że go znaleźli?
Nic nie podawali w mediach.
Widziałem zdjęcia.
Zdjęcia?
Czego?
Miejsca pochówku.
Nie uwierzysz.
Ogrodzili teren, nie można się zbliżać na 500 metrów.
Moi ludzie to zatuszują
i zatrą ślady prowadzące do nas.
Nie martw się o to.
Jesteśmy w dobrych rękach. Do zobaczenia.
Dziennikarz się wypisał? Nie wciskaj mi bzdur.
Znajdź go.
Coś się stało w hostelu Jamala.
Escobar nie żyje.
Coś ty powiedział?
Zabili go.
Jest pani jak św. Mikołaj.
Najpierw telefon, teraz to.
Namierzyliśmy komórkę?
Jest wyłączona.
Pani Jamal odda syna w nasze ręce,
ale chce gwarancji, że go nie skrzywdzimy.
Dobrze, gwarantuję.
Niech mi pan obieca, że go aresztujemy.
Nie taki jest plan.
Musimy udać, że ucieka,
by zaprowadził nas do Abdula-Azima.
Nie pozwolę na to.
Narazimy go na niebezpieczeństwo.
Obiecałam jego matce, że nie spotka go krzywda.
Olaegi...
Traci pani dystans do sprawy.
Ten skurwiel zabił osiem osób.
Jeśli ryzykując jego życie, ograniczymy przyszłe ofiary, to trudno.
Niech pani powie, gdzie się widzą.
Jeśli za mniej niż 2 godziny,
przyspieszymy przygotowania.
Niestety, złożyłam obietnicę.
Jeśli pani mi nie powie, ona to zrobi.
Nic nie powie.
Wyciągnę to z niej.
Nie zna jej pan. Ta kobieta to lew.
Nic pan nie wskóra. Ufa tylko mnie.
Nie taki był plan, ale...
albo obieca pan, że aresztujemy Jamala i odbędzie się proces,
albo nic nie powiem.
Wygrała pani.
Kurwa...
Manola.
Masz karty pokładowe?
Pospieszmy się.
Samolot odlatuje o 22.30.
Musimy iść.
Teraz.
Zabiłeś Gorkę?
Zabiłeś go?
Jego i siedem innych osób?
O czym ty mówisz?
Odwiedził mnie reporter.
Pokazał mi nagranie z baru podczas zamachu.
Wszyscy się boją...
poza tobą.
Sądzi, że zorganizowałeś zamach,
by zabić Gorkę i odebrać mu to, co miał.
Włącznie ze mną.
To absurd. Chodź, idziemy.
Gorka miał lecieć tamtego ranka do Tokio,
ale bilety do biznes klasy się wyprzedały.
No właśnie.
Kłamca!
Widziałam jego bilety.
Teresa powiedziała, że ty kazałeś jej odwołać wyjazd.
Powiedziałeś też,
że odnaleźli ciało chłopaka, a teren ogrodzili.
Byłam tam pół godziny temu,
ciało jest nieruszone. Znów kłamstwo!
Spytam cię ponownie,
zabiłeś Gorkę?
Zabiłeś go, Gaizka?
To byłeś ty?
Tak.
Musiałem.
Ustaliłem to z Gorostizą.
Wybrał kozła ofiarnego.
I resztę już znasz.
Dokąd idziesz?
- Posłuchaj! - Puść!
Posłuchaj mnie.
Puszczaj!
Gorka pogrywał ze mną i z ojcem.
Miałem wyższe kwalifikacje.
Dużo wyższe.
Zobacz, co ci zrobił.
Zobacz.
O nic nie dbał. Wszystko olewał.
Policjantka nie była jedyna.
Pieprzył wszystko, co się rusza.
Puszczaj, mówię!
Nie.
Słuchaj, polecimy do Japonii.
Nasza trójka, weźmiemy Ikera.
Co ty na to?
- Nie lecę do Japonii. - Lecisz.
Pójdę z tym na policję.
Nie.
Almudena!
Kochanie.
Wszystko będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze, zadzwonię po... Zaraz.
Zadzwonię po pomoc.
Kochanie, dzwonię po pomoc.
Wszystko będzie dobrze.
Nie martw się. Dzwonię, okej?
Pogotowie. Słucham?
W czym mogę pomóc?
Ktoś jest ranny?
Może pan mówić?
Potrzebna pomoc?
Halo? Słychać mnie?
Co ze zwłokami?
Spalić czy pochować?
Niektórzy biorą zwierzęta do wypychacza,
ale nie oferujemy tej usługi.
No tak.
Trudno mi sobie wyobrazić,
żeby wypchana Manola siedziała w moim salonie.
Chyba ją więc spalimy.
Spalenie.
Kolektywne?
Co? Z kim?
Z innymi.
Znaczy z psami?
Z psami, kotami, żółwiami.
Z nimi najczęściej.
I...
spalacie je razem?
Tak.
Może pan wybrać prywatne spalenie, ale jest droższe.
Wszystko jedno.
Manola nie dogadywała się raczej z innymi zwierzętami.
Zwłaszcza z żółwiami.
NIEPRZECZYTANA WIADOMOŚĆ
Masz karty pokładowe?
Pospieszmy się.
Samolot odlatuje o 22.30.
Musimy iść.
Teraz.
Omar.
- Omar, do cholery! - Co?
To nie twoja wina.
Roztrzaskałem mu łeb.
Uderzyłem go ponad 20 razy.
Chciał ci zrobić to samo.
Zabiłem go!
Nie musiałem, ale go zabiłem.
Stałem się tym, kim widzą mnie inni. Mordercą.
Nie jesteś nim.
Jestem.
To jeszcze nie koniec.
Zabiją mnie albo ja będę zabijał.
Omar.
Posłuchaj mnie. Przestań o tym myśleć.
Pojedziemy do Afryki i o tym zapomnimy.
Chodź, spotkanie jest za 12 minut.
Ciężarówka nie będzie czekać.
Co robisz?
Co ty, do cholery, robisz?
Zdejmij to! Co ty robisz?
Omar!
Proszę, zdejmij to!
Kocham cię.
- Naprawdę. - Zdejmij.
Uwolnij mnie.
Omar!
Omar, zdejmij to!
Omar!
Proszę! Uwolnij mnie.
Omar!
Koro. To ja, Eche.
Zmieniłem numer.
Ścigają mnie.
Próbowali zabić mnie w szpitalu i byli w mieszkaniu. Boję się.
Ale mam coś wspaniałego.
Omar nie przeprowadził zamachu. Jest kozłem ofiarnym.
Mam ostateczny dowód.
Przyznanie się.
Zadzwoń, gdy włączysz telefon.
Jezu, Paco.
Wystraszyłeś mnie! Kurwa!
Mądrze tak wyłączać telefon,
gdy czeka się na przeszczep?
Bo... zepsuł mi się. Co jest?
Masz dawcę?
Nie.
Ale jak możesz być tak głupi, by się wypisać?
W płucach zgromadził ci się płyn.
Trzy dni temu skoczył ci poziom kreatyniny.
Masz być w szpitalu, podłączony do maszyny całą dobę.
I módl się, by w ciągu trzech dni
pojawił się dawca z twoją grupą krwi.
Aż tak źle?
Zostawiłem pacjentów w poczekalni,
by zaciągnąć cię do szpitala.
3 i 4 na pozycji. Zaraz dotrze na miejsce.
Przyjąłem. Czekamy.
Idzie Adila.
Wchodzi.
Mama.
Omar.
Synku...
Synku.
Co się stało?
To nie byłem ja.
Wiem.
Wiem, że to nie ty.
Synu!
Synku.
Mój Omarze!
Idziemy!
Szybko!
Teraz!
Policja! Stać!
Nie ruszać się!
Stać!
Przepraszam.
Wybacz mi, Omar!
- W porządku. - Idziemy.
W porządku.
Omar!
Przygotuj oddział specjalny.
Dwoje ludzi tu... i tu.
Na dachach.
Zastrzelą go, gdy wyjdą.
Nie może dojechać żywy na komendę.
- Idziemy! - Ruchy.
Przygotować do strzału.
Szybciej! Idziemy!
Idziemy! Szybko!
Kto zadzwonił po telewizję?
Odwrót.
Odwrót. Nie strzelać.
Powtarzam: nie strzelać.
- Omar! - Mamo!
Wybacz mi, synu!
Wybacz mi!
Wybacz mi, synu.
Kurwa mać!
Ta jebana suka!
To ona.
Dała cynk mediom.
Przepraszam.
Pewien pan nalega na spotkanie.
Przepraszam.
Kazałam mu czekać w hallu.
W porządku.
Kim pan jest?
Nowym udziałowcem.
Napisy: Marta Przepiórkowska